synchronia

nie myśl

jak już pomyślałeś

nie twórz

jak już stworzyłeś

to się nie dziw

“Przyzwyczajenia zmuszają cię do robienia pewnych rzeczy; jesteś ofiarą. Hindusi nazywają to teorią karmy. Każde działanie, które powtórzysz, i każda myśl-ponieważ myśl jest również subtelnym działaniem wewnątrz umysłu, stają się coraz potężniejsze. Wtedy wpadasz w ich uścisk. Stajesz się zniewolony przez przyzwyczajenie. Wiedziesz życie uwięzionego człowieka, niewolnika. Niewola ta jest niezauważalna; więzienie zbudowane jest z twoich przyzwyczajeń, uwarunkowań i działań, które wykonałeś. Otacza twoje ciało i krępuje cię, ale ty wciąż oszukujesz się, że właśnie ty to robisz.”-Osho

Przypominają mi się ludzie z nadwagą, którzy na wszelkie sugestie dotyczące diet odpowiadają, że zamiast je stosować wolą słuchać swojego ciała i jeść to, na co mają ochotę; przecież ono wie najlepiej co dla niego jest zdrowe. Niestety, nie zauważają jednego problemu-oni nie są w stanie usłyszeć potrzeb swojego ciała. Są tak zatruci toksynami, że to co słyszą to z pewnością nie jest głos ich ciała ale ich uwarunkowania. Dopiero kiedy oczyszczą swoje ciało, zaczynają odczuwać jego subtelne wibracje i wtedy są w stanie wybrać najlepsze dla siebie pożywienie.

Tak samo jest w przypadku umysłu. Nie jesteśmy w stanie działać zgodnie z naszą boską naturą, kiedy nasz umysł pełen jest toksyn. Możemy go z nich oczyścić poprzez baczną obserwację jego zawartości: myśli, uwarunkowań, przyzwyczajeń. Dopóki nie uświadomimy sobie ich istenia i nie zapanujemy nad nimi, to one będą nad nami panować. Dlatego każde nasze działanie będzie przesiąknięte stłumionymi emocjami, przyzwyczajeniami, uwarunkowaniami lub jak kto woli karmą. To dlatego wchodzimy w egotyczne role, kręcimy się w kółko, przyciągamy do siebie ciągle tych samych ludzi, zdarzenia.

Dopiero kiedy oczyścimy umysł, usłyszymy głos Boga i będziemy w stanie przejawić Go w swoich działaniach, tak jak Maria, która lepszą cząstkę wybrała od pozornie właściwie działającej Marty…

“(…)umysł nie jest niczym innym, jak jedynie kumulacją przeszłości. Umysł jest wspomnieniem wszystkiego, co zrobiłeś, wszystkiego o czym śniłeś, wszystkiego, co chciałeś, ale nie mogłeś zrobić, wszystkiego, co sobie w przeszłości wyobraziłeś(…). Umysł to martwa istota. Patrząc przez umysł, nigdy nie znajdziesz teraźniejszości, ponieważ teraźniejszość to życie, a do życia nie można się zbliżyć za pomocą tego co martwe.”-Osho

 A my tak zachwycamy się intelektualistami. Pytamy ich o rady. Ich słowa traktujemy jak wyrocznie…

“Ludzie są roztargnieni i niebaczni

na to, co dzieje się wokół

zarówno na jawie

jak i podczas głębokiego snu.

Głupcy, mimo że słyszą,

pozostają głusi;

to o nich mówi przysłowie:

gdziekolwiek są

pozostają nieobecni.

Człowiek nie powinien mówić, ni zachowywać się

jakby spał.

Przebudzeni mają jeden wspólny świat.

Każdy ze śpiących ma swój oddzielny świat.

Budząc się widzi śmierć,

a podczas snu-marzenia.”-Heraklit

O ile świat internetu można nazwać wirtualem, to czy można świat ludzi uśpionych nazwać realem?…Umownie pewno tak.

“Świadomość oznacza, że cokolwiek się w danej chwili dzieje, wydarza się z przytomnością umysłu; jesteś tam obecny. Jeśli jesteś obecny tam gdzie rodzi się gniew, to gniew nie jest w stanie się narodzić. ” -Osho

Możemy zupełnie zmienić swoje nastawienie do spraw dziejących się wokół, a tym samym ich wpływ na nas, pod warunkiem bacznej obserwacji. Zamiast wchodzić w role pisane przez ‘śniących’, możemy obserwować je, a także i przede wszystkim siebie nie robiąc nic ponad to. Przypomnę tutaj scenę z Biblii (Łk 10.38-42) kiedy Jezus przebywał w domu Marty i Marii. To pozornie nic nierobiąca Maria została pochwalona przez Jezusa, a nie Marta, która cały czas usługiwała gościom: “Marto, Marto, troszczysz się i kłopoczesz o wiele rzeczy; niewiele zaś potrzeba, bo tylko jednego; Maria bowiem dobrą cząstkę wybrała, która nie będzie jej odjęta.” Maria zupełnie zatopiła się w słowie Jezusa, a ilu z nas potrafi zupełnie zatopić się i nie robić nic? Nasz umysł nam nie pozwala. Ciągle musi śnić swój sen. Patrzymy na kwitnącą jabłoń i nie widzimy nic prócz filmu, który leci w naszej głowie: ‘co na obiad ugotuję’, ‘ale mnie dziś szef wkurzył’ ‘ta sąsiadka z drugiego piętra to coś ostatnio za bardzo mi się przygląda’…i tak leci ten tasiemcowy serial, a prawdziwe życie płynie obok niezauważone.

I jeszcze na koniec ku pokrzepieniu serc mój ulubiony cytat z Księgi Psalmów:

“(…)Pan jest pasterzem moim,

Niczego mi nie braknie.

Na niwach zielonych pasie mnie.

Nad wody spokojne prowadzi mnie.

Duszę moją pokrzepia.

Wiedzie mnie ścieżkami sprawiedliwości

Ze względu na imię swoje.

Choćbym nawet szedł ciemną doliną,

Zła się nie ulęknę, boś Ty ze mną,

Laska twoja i kij twój mnie pocieszają.

Zastawiasz przede mną stół wobec nieprzyjaciół moich,

Dobroć i łaska towarzyszyć mi będą

Przez wszystkie dni życia mego.

I zamieszkam w domu Pana przez długie dni.”

Może warto poćwiczyć obecność, bez działania i po prostu zaufać, bo czymże są podrygiwania naszego rozkrzyczanego ego wobec Świadomości, która zna wszystko?…

“Za każdym razem, kiedy otwieramy usta, żeby coś powiedzieć, budujemy własny los.”-Andriej Lewszynow

 A Wy jaki los budujecie?